no Dicionário PONS
I. beggar [ˈbegəʳ, americ -ɚ] SUBST
1. beggar (poor person):
- beggar
-
2. beggar Brit coloq (person):
- lucky beggar
-
| I | beggar |
|---|---|
| you | beggar |
| he/she/it | beggars |
| we | beggar |
| you | beggar |
| they | beggar |
| I | beggared |
|---|---|
| you | beggared |
| he/she/it | beggared |
| we | beggared |
| you | beggared |
| they | beggared |
| I | have | beggared |
|---|---|---|
| you | have | beggared |
| he/she/it | has | beggared |
| we | have | beggared |
| you | have | beggared |
| they | have | beggared |
| I | had | beggared |
|---|---|---|
| you | had | beggared |
| he/she/it | had | beggared |
| we | had | beggared |
| you | had | beggared |
| they | had | beggared |